English
FORUM ZA NOVI PLES
ŠAMPANJAC I JAGODE
Koprodukcija SNP-a i KCNS
Premijera: 25.jun 2010. godine, scena Pera Dobrinović
Koreografija: Rosana Hribar i Gregor Luštek, Slovenija
Izbor muzike: Rosana Hribar i Gregor Luštek, Slovenija
Kostimograf: Marina Sremac
Idejno rešenje scenografije: Rosana Hribar i Gregor Luštek (Slovenija)
Asistenti koreografa: Jasna Kovačić i Olivera Kovačević Crnjanski
Izvođači: Jelena Marković, Frosina Dimovska, Bojana Matić, Sonja Batić, Sara Tošić, Jelena Alempijević, Ivan Đerković i Dušan Murić / Andreja Kulešević
Majstor svetla: Mladen Bukarica i Tihomir Boroja
Majstor tona: Dušan Jovanović
Saradnik na realizaciji scenografskog rešenja: Željko Piškorić
Korepetitor: Zoltan Gajdoš
Inspicijenti: Ivan Svirčević i Tanja Cvijić
Dizajn plakata: Gordana Novkov
Trajanje: 45 min
Automatizmi funkcionisanja tela omogućavaju beskrajni niz prilagođenja vidljivim i nevidljivim elementima stvarnosti. Fragmenti nastali kroz interakcije uma i tela, refleksne reakcije tela na razne vrste podsticaja – svesne i nesvesne, pretvaraju se u nove udove, nove sinapse i stvaraju nove mozaike smisla.
Polazeći od temeljnih dualizama (muško – žensko, spoljašnje – unutrašnje, čisto – prljavo...) sortiramo, rekombinujemo, usložnjavamo, sakrivamo golo, diferenciramo, formatiramo... gradimo mnoštvo prelaza, nijanse duge koja i pored (ali i zbog) sve šarenijih boja, postaje elegantno sivilo. Potražnja za jeftinim (ili skupim) čudima u nijansama sivog stvara neonski osvetljenu želju i provocira u sebe zapakovan nežni proizvod odricanja od života. Života koji dospeva na rasprodaju! Lifetime warranty gratis!
Polazeći od temeljnih dualizama (muško – žensko, spoljašnje – unutrašnje, čisto – prljavo...) sortiramo, rekombinujemo, usložnjavamo, sakrivamo golo, diferenciramo, formatiramo... gradimo mnoštvo prelaza, nijanse duge koja i pored (ali i zbog) sve šarenijih boja, postaje elegantno sivilo. Potražnja za jeftinim (ili skupim) čudima u nijansama sivog stvara neonski osvetljenu želju i provocira u sebe zapakovan nežni proizvod odricanja od života. Života koji dospeva na rasprodaju! Lifetime warranty gratis!
 |
Rosana Hribar i Gregor Luštek su istaknuti predstavnici generacije igrača koji su rođeni početkom sedamdesetih godina, značajni su članovi slovenačke plesne scene i saradnici ključnih autora savremene plesne umetnosti. Rosana i Gregor su svež i dinamičan koreografski tandem, članovi Ljubljanskog plesnog teatra (PTL). Zajedno stvaraju i igraju dugi niz godina, i za svoj koreografski rad dobili su više međunarodnih priznanja. |
Rosana Hribar je autor predstava:
IN THIS PLAY -1999.
HACKY SACK -2000. (K4)
ANA is the name of the ROSE – POVODNI MOŽ 2003 – godišnja nagrada za najbolju predstavu, najboljeg muškog igrača i najbolji audio-vizuelni dizajn u Sloveniji
WHATEVERWHENEVER –2003.
AT MODERATE SPEED –2004.
APPOINTMENT WITH VENUS –solo 2004.
SEARCHING FOR LILY MARLEN – 2005.
BURLESQUE – 2006.
CANON AND THE BODY -2006.
8 YEARS – koreografija i ples: Rosana Hribar i Gregor Luštek; predstava je pobedila na 10. Festivalu koreografskih minijatura u Beogradu u maju 2006.
DANCE ME OUT, PLEASE! – solo za muškog igrača – treća nagrada i nagrada kritike na Festivalu koreografskih minijatura u Beogradu 2007.
DANCE ME OUT, PLEASE! – 2007
10 YEARS , koreografija i ples: Rosana Hribar i Gregor Luštek,
dobitnici druge nagrade i nagrade kritike na koreografskom takmičenju u Hanoveru 2008. i druge nagrade na koreografskom takmičenju u Ludvigshafenu 2009.
10 YEARS – 2008, film Petera Bratuše,
POVODNI MOŽ 2008 – Nagrada za najbolji duet i kratki film godine
TRDINOVA NAGRADA - 2008 - za dugogodišnja dostignuća i promociju savremenog plesa u Sloveniji i inostranstvu, Novo mesto
DUET 012 (Diversiti of opinion is magnificent!)– 2009, koreografija i ples: Rosana Hribar i Gregor Luštek
DUET OK - druga nagrada na koreografskom takmičenju u Hanoveru 2010.
TO WHOM IT MAY CONCERN - 2010 (Koga god da se tiče nije namijenjeno njemu)
HACKY SACK -2000. (K4)
ANA is the name of the ROSE – POVODNI MOŽ 2003 – godišnja nagrada za najbolju predstavu, najboljeg muškog igrača i najbolji audio-vizuelni dizajn u Sloveniji
WHATEVERWHENEVER –2003.
AT MODERATE SPEED –2004.
APPOINTMENT WITH VENUS –solo 2004.
SEARCHING FOR LILY MARLEN – 2005.
BURLESQUE – 2006.
CANON AND THE BODY -2006.
8 YEARS – koreografija i ples: Rosana Hribar i Gregor Luštek; predstava je pobedila na 10. Festivalu koreografskih minijatura u Beogradu u maju 2006.
DANCE ME OUT, PLEASE! – solo za muškog igrača – treća nagrada i nagrada kritike na Festivalu koreografskih minijatura u Beogradu 2007.
DANCE ME OUT, PLEASE! – 2007
10 YEARS , koreografija i ples: Rosana Hribar i Gregor Luštek,
dobitnici druge nagrade i nagrade kritike na koreografskom takmičenju u Hanoveru 2008. i druge nagrade na koreografskom takmičenju u Ludvigshafenu 2009.
10 YEARS – 2008, film Petera Bratuše,
POVODNI MOŽ 2008 – Nagrada za najbolji duet i kratki film godine
TRDINOVA NAGRADA - 2008 - za dugogodišnja dostignuća i promociju savremenog plesa u Sloveniji i inostranstvu, Novo mesto
DUET 012 (Diversiti of opinion is magnificent!)– 2009, koreografija i ples: Rosana Hribar i Gregor Luštek
DUET OK - druga nagrada na koreografskom takmičenju u Hanoveru 2010.
TO WHOM IT MAY CONCERN - 2010 (Koga god da se tiče nije namijenjeno njemu)
Gregor Luštek je autor predstava:
IN THIS PLAY -1999
ATSENSESATTIMES - 2002
ANA is the name of the ROSE - POVODNI MOŽ 2003 - godišnja nagrada za najbolju predstavu, najboljeg muškog igrača i najbolji audio-vizuelni dizajn u Sloveniji
GRE- GOR: -solo 2003.
AT MODERATE SPEED –2004.
IDENTITY OF TOUCH OR RHYTHM OF MATEMATIC – 2006.
CANON AND THE BODY -2006.
8 YEARS, koreografija i ples: Rosana Hribar i Gregor Luštek, predstava je pobedila na 10. Festivalu koreografskih minijatura u Beogradu u maju 2006.
DANCE ME OUT, PLEASE! – solo za muškog igrača – treća nagrada i nagrada kritike na Festivalu koreografskih minijatura u Beogradu 2007.
DANCE ME OUT, PLEASE! – 2007
10 YEARS , koreografija i ples: Rosana Hribar i Gregor Luštek,
dobitnici druge nagrade i nagrade kritike na koreografskom takmičenju u Hanoveru 2008. i druge nagrade na koreografskom takmičenju u Ludvigshafenu 2009.
10 YEARS – 2008, film Petera Bratuše,
POVODNI MOŽ 2008 – Nagrada za najbolji duet i kratki film godine
TRDINOVA NAGRADA - 2008 - za dugogodišnja dostignuća i promociju savremenog plesa u Sloveniji i inostranstvu, Novo mesto
DUET 012 (Diversiti of opinion is magnificent!)– 2009, koreografija i ples: Rosana Hribar i Gregor Luštek
DUET OK - druga nagrada na koreografskom takmičenju u Hanoveru 2010.
TO WHOM IT MAY CONCERN - 2010 (Koga god da se tiče nije namijenjeno njemu)
ATSENSESATTIMES - 2002
ANA is the name of the ROSE - POVODNI MOŽ 2003 - godišnja nagrada za najbolju predstavu, najboljeg muškog igrača i najbolji audio-vizuelni dizajn u Sloveniji
GRE- GOR: -solo 2003.
AT MODERATE SPEED –2004.
IDENTITY OF TOUCH OR RHYTHM OF MATEMATIC – 2006.
CANON AND THE BODY -2006.
8 YEARS, koreografija i ples: Rosana Hribar i Gregor Luštek, predstava je pobedila na 10. Festivalu koreografskih minijatura u Beogradu u maju 2006.
DANCE ME OUT, PLEASE! – solo za muškog igrača – treća nagrada i nagrada kritike na Festivalu koreografskih minijatura u Beogradu 2007.
DANCE ME OUT, PLEASE! – 2007
10 YEARS , koreografija i ples: Rosana Hribar i Gregor Luštek,
dobitnici druge nagrade i nagrade kritike na koreografskom takmičenju u Hanoveru 2008. i druge nagrade na koreografskom takmičenju u Ludvigshafenu 2009.
10 YEARS – 2008, film Petera Bratuše,
POVODNI MOŽ 2008 – Nagrada za najbolji duet i kratki film godine
TRDINOVA NAGRADA - 2008 - za dugogodišnja dostignuća i promociju savremenog plesa u Sloveniji i inostranstvu, Novo mesto
DUET 012 (Diversiti of opinion is magnificent!)– 2009, koreografija i ples: Rosana Hribar i Gregor Luštek
DUET OK - druga nagrada na koreografskom takmičenju u Hanoveru 2010.
TO WHOM IT MAY CONCERN - 2010 (Koga god da se tiče nije namijenjeno njemu)
DVA NOVA POGLAVLJA
O Forumu za novi ples
Započinjući pre bezmalo jedne decnije svoju misiju u okvirima Baleta Srpskog narodnog pozorišta, Forum za novi ples je u prvi mah dočekan raširenih ruku – i u vlastitoj kući, i u stručnoj teatarskoj javnosti, sklonoj afirmaciji savremene igre. Forum su ponajpre podržali oni koji su bili svesni potrebe da duboki tragovi koje je drugačiji umetnički senzibilitet scenskog tragalaštva ostavio na evropskim i svetski scenama od konca sedamdesetih godina prošlog stoleća do samog početka novog milenijuma napokon ozbiljnije "zapara" i površinu ovdašnjeg teatra.
U to doba tvorcima Foruma na ruku su išle opšta atmosfera poleta koja je usledila nakon mračnih devedesetih, osećaj naglo stečene slobode koja je na umetničkom planu nagoveštavala nadu da će namah, preko noći, sve biti izmenjeno, pa i da će rad koji podrazumeva slobodnu istraživanja postati moguć i u po prirodi krutoj instituciji kakva je nacionalni teatar. Tada je započet period priprema – dugih, postepenih i, razume se, odveć sporih sa stanovišta nestrpljenja autora koncepta Foruma.
Pripreme su podrazumevale rad sa koreografima koji su ovdašnje baletske igrače uvlačili u svetove drugačijih plesnih tehnika, novi senzibilitet i pogled na svet umetničke igre. A taj svet je bio smešten u granične prostore koji razdvajaju (ili možda spajaju) klasičan balet, neoklasiku, performans, fizički teatar, slobodan, naizgled nekontrolisan pokret kojim se fizikus tela oslobađa cerebralne kontrole (kao što je Kiš "tumačio" trkače sa Veličkovićevih slika, grafika, crteža i skica), hip-hop dance, prefinjeno artikulisanu repetativnost plesnog vokabulara Pine Bauš, egzotične tragove igračkih (pa i borilačkih) tehnika Dalekog Istoka, baš kao i setna sećanja na odbleske koreodramskih interpretacija proze Dirasove ili Prusta...
Bila je tu, pored ostalog, dakle na delu i slutnja nečeg tada za nas ovde, prethodno osuđene na čamotinju izolacije, naročito izazovnog – snažnog podsticaja da se iskorači iz zanemelosti igračke pozicije u stvarnost koja pokret upotpunjuje glasno izgovorenom rečju.
Ove pripreme postepeno su sazrevale kao što bubri čir koji bi nagrizao zdravo unutrašnje tkivo kada ne bi probio površinu epitela. Usledile su, dakle, predstave – Spoljašnji i unutrašnji krugovi Jensa van Dala, pa Fragmenti Olivere Kovačević Crnjanski i Saše Asentića, zatim Jezik zidova Gaja Vajzmana i Roni Haver, te Osmeh uma Galine Borisove.
U međuvremenu, kako su se ređali uspesi Foruma za novi ples (dva učešća na Bitefu, kao i nagrada na ovom ali i na drugim inostranim festivalima, serije uspešnih gostovanja i mnoštvo kritika u superlativima), paralelno je smalaksavalo oduševljenje njihovim radom u samom SNP-u. Odjednom je, na domaćem terenu, trebalo dokazivati da Forum nema naum da ukida Balet ili preoblikuje njegove klasične, "bele" konture, valjalo je iznova objašnjavati smisao pokretačkog potencijala igrača angažovanih u predstavama Foruma i tumačiti značaj teatarskih istraživanja. No, to je ona ista stara, dobro poznata i, dakako, dosadna priča o nama samima...
Značajan podsticaj radu Foruma stigao je – a odakle bi drugo – sa takozvane alternativne umetničke scene. Taj je podsticaj bio i direktan i posredan, jer je Saša Asentić participirao i neposredno u dve Forumove produkcije (Fragmenti, Osmeh uma), postao je stalni, neformalni konsultant ove "trupe", a blagodareći saradnji Srpskog narodnog pozorišta i organizacije Per.Art, koju vodi Asentić, te zajedničkoj organizaciji Balkan dance platforme, Forum je uspostavio kontakte koji su, evo, rezultirali saradnom pretočenom u najnovije prestave.
Pred publikom su dve nove predstave Foruma za novi ples – Duet 012 (Raznolikost mišljenja je divna) i Šampanjac i jagode (Lifetime warranty gratis) Rosane Hribar i Gregora Lušteka, spojene u celovečernji plesni program, a ipak međusobno različite. Kao uostalom što se i sve prethodne Forumove produkcije razlikuju jedna od druge. No to i jeste smisao misije koju je sebi odredio Forum za novi ples, jer kada njihove predstave počnu da liče jedna na drugu, kada postanu deo istog umetničkog "rukopisa", biće to nedvosmislen znak da je njihove priča ispričana do kraja.
Dakle, to be continued...
O Forumu za novi ples
Započinjući pre bezmalo jedne decnije svoju misiju u okvirima Baleta Srpskog narodnog pozorišta, Forum za novi ples je u prvi mah dočekan raširenih ruku – i u vlastitoj kući, i u stručnoj teatarskoj javnosti, sklonoj afirmaciji savremene igre. Forum su ponajpre podržali oni koji su bili svesni potrebe da duboki tragovi koje je drugačiji umetnički senzibilitet scenskog tragalaštva ostavio na evropskim i svetski scenama od konca sedamdesetih godina prošlog stoleća do samog početka novog milenijuma napokon ozbiljnije "zapara" i površinu ovdašnjeg teatra.
U to doba tvorcima Foruma na ruku su išle opšta atmosfera poleta koja je usledila nakon mračnih devedesetih, osećaj naglo stečene slobode koja je na umetničkom planu nagoveštavala nadu da će namah, preko noći, sve biti izmenjeno, pa i da će rad koji podrazumeva slobodnu istraživanja postati moguć i u po prirodi krutoj instituciji kakva je nacionalni teatar. Tada je započet period priprema – dugih, postepenih i, razume se, odveć sporih sa stanovišta nestrpljenja autora koncepta Foruma.
Pripreme su podrazumevale rad sa koreografima koji su ovdašnje baletske igrače uvlačili u svetove drugačijih plesnih tehnika, novi senzibilitet i pogled na svet umetničke igre. A taj svet je bio smešten u granične prostore koji razdvajaju (ili možda spajaju) klasičan balet, neoklasiku, performans, fizički teatar, slobodan, naizgled nekontrolisan pokret kojim se fizikus tela oslobađa cerebralne kontrole (kao što je Kiš "tumačio" trkače sa Veličkovićevih slika, grafika, crteža i skica), hip-hop dance, prefinjeno artikulisanu repetativnost plesnog vokabulara Pine Bauš, egzotične tragove igračkih (pa i borilačkih) tehnika Dalekog Istoka, baš kao i setna sećanja na odbleske koreodramskih interpretacija proze Dirasove ili Prusta...
Bila je tu, pored ostalog, dakle na delu i slutnja nečeg tada za nas ovde, prethodno osuđene na čamotinju izolacije, naročito izazovnog – snažnog podsticaja da se iskorači iz zanemelosti igračke pozicije u stvarnost koja pokret upotpunjuje glasno izgovorenom rečju.
Ove pripreme postepeno su sazrevale kao što bubri čir koji bi nagrizao zdravo unutrašnje tkivo kada ne bi probio površinu epitela. Usledile su, dakle, predstave – Spoljašnji i unutrašnji krugovi Jensa van Dala, pa Fragmenti Olivere Kovačević Crnjanski i Saše Asentića, zatim Jezik zidova Gaja Vajzmana i Roni Haver, te Osmeh uma Galine Borisove.
U međuvremenu, kako su se ređali uspesi Foruma za novi ples (dva učešća na Bitefu, kao i nagrada na ovom ali i na drugim inostranim festivalima, serije uspešnih gostovanja i mnoštvo kritika u superlativima), paralelno je smalaksavalo oduševljenje njihovim radom u samom SNP-u. Odjednom je, na domaćem terenu, trebalo dokazivati da Forum nema naum da ukida Balet ili preoblikuje njegove klasične, "bele" konture, valjalo je iznova objašnjavati smisao pokretačkog potencijala igrača angažovanih u predstavama Foruma i tumačiti značaj teatarskih istraživanja. No, to je ona ista stara, dobro poznata i, dakako, dosadna priča o nama samima...
Značajan podsticaj radu Foruma stigao je – a odakle bi drugo – sa takozvane alternativne umetničke scene. Taj je podsticaj bio i direktan i posredan, jer je Saša Asentić participirao i neposredno u dve Forumove produkcije (Fragmenti, Osmeh uma), postao je stalni, neformalni konsultant ove "trupe", a blagodareći saradnji Srpskog narodnog pozorišta i organizacije Per.Art, koju vodi Asentić, te zajedničkoj organizaciji Balkan dance platforme, Forum je uspostavio kontakte koji su, evo, rezultirali saradnom pretočenom u najnovije prestave.
Pred publikom su dve nove predstave Foruma za novi ples – Duet 012 (Raznolikost mišljenja je divna) i Šampanjac i jagode (Lifetime warranty gratis) Rosane Hribar i Gregora Lušteka, spojene u celovečernji plesni program, a ipak međusobno različite. Kao uostalom što se i sve prethodne Forumove produkcije razlikuju jedna od druge. No to i jeste smisao misije koju je sebi odredio Forum za novi ples, jer kada njihove predstave počnu da liče jedna na drugu, kada postanu deo istog umetničkog "rukopisa", biće to nedvosmislen znak da je njihove priča ispričana do kraja.
Dakle, to be continued...
Aleksandar Milosavljević
NA REPERTOARU
JEZIK ZIDOVA
ARHIVA
OSMEH UMA
FRAGMENTI
SPOLjAŠNjI I UNUTRAŠNjI KRUGOVI
 |
 |
 |
 |
 JEZIK ZIDOVA |
I Z V O D I I Z K R I T I K A
Novosadska scena
ŠAMPANJAC ZA „SAN“ I „JAGODE“
Kraj prošle sezone u Novom Sadu obeležile su dve izuzetne, zanimljive plesne predstave: San letnje noći u režiji Zoltana Puškaša i Jagode i šampanjac koreografa Rosana Hribara i Gregora Lušteka
Snežana Miletić
U Novom Sadu su, na samom kraju pozorišne sezone 2009/10, premijerno izvedene dve, u svim segmentima, odlične predstave. Obe su plesne i, iako različite u svom plesnom jeziku, po svojoj zamisli i izvedbi, ispostavile su se kao dva nesvakidašnja pozorišna događaja koja predstavljaju korak napred u odnosu na ono što se do sada dalo videti na repertoarima novosadskih teatara, pa i na repertoar dve ekipe koje su ih izvele.
Sredinom juna najpre je u Novosadskom pozorištu/Ujvideki szinhaz izveden Šekspirov San letnje noći u fantazmagoričnoj režiji Zoltana Puškaša i, kako je na premijeri ocenila stručna baletska javnost, besprekornoj izvedbi članova ansambla ovog teatra od kojih, nije nevažno pomenuti, niko nema klasično baletsko iskustvo.
Ovaj mjuzikl bez reči, koji pokreću zarazno pozitivne, na momente elegične a na momente energične note mladog argentinskog muzičara Andreasa Mariana Ortege, nastajao je tokom cele sezone na radionicama koje su držala tri koreografa: svetski prvak stepa Laslo Bobiš, svetski prvak tanga Laslo Budai te Ildiko Đeneš koja s Novosađanima sarađuje već deset godina kad god postavljaju mjuzikle. Dril koji su glumci prošli vredan je znoja i truda u šta se uverila, ne samo premijerna publika, već i posetioci letošnjeg smederevskog festivala Tvrđava teatar, gde je predstava igrana u čast nagrađenih.
U ansamblu, u kom dva sterijanca Andrea Jankovič i Aron Balaž maestralno igraju „nevidljive“, takozvane sporedne uloge, briljiraju svi na čelu s Pukom u izvedbi snovidljivo razigrane Emine Elora a prave glumačko-plesne bravure imale su mlada Julia Kokrehel te očaravajuća Livia Banka. Predstava traje sat vremena, teče u furioznom ali matematički preciznom ritmu, a jedan od najvećih komplimenata dao joj je komentator Radija 021 Nikola Stepić koji je napisao da je ovom predstavom Novi Sad dobio svoj Brodvej!!!
Uzbudljiva, inteligentna i duhovita ali na drugačiji, svoj poseban način, bila je i predstava Jagode i šampanjac koja je premijeru, ali nažalost van konkurencije, imala na 37. Infantu. Dva odlična slovenačka koreografa Rosana Hribar i Gregor Luštek (oni su napravili i odličan izbor muzike) u susretu s baletskim igračima Foruma za novi ples koji radi pod krovom Srpskog narodnog pozorišta, dosledan, predan i maštovit rad pretvorili su u još jednu izvanrednu predstavu ove plesne formacije.
Koreografski rukopis Luštek/Hribar ima izuzetnu energiju, na momente razarajuću a opet pozitivnu i optimističnu s dobrom dozom ironičnosti i samoironije ali i pregršt duhovitosti. Njihovi pokreti su prefinjeno poetični, vrlo složeni i komplikovani a opet jasni i precizni, nadasve intrigantni, bez lažnog moralizovanja i bilo kakvog foliranja kakvo prečesto možemo videti na ovdašnjoj savremonoj plesnoj sceni. Koreografski rad tog dvojca, u ovoj predstavi, na ivici je opasnosti i erotike, što gledaoca ostavlja bez daha.
Jagode i šampanjac su priča o životu na prodaji, tačnije rasprodaji, o tome kako se sve da bagatelisati, priča je o tiraniji kapitala i poželjnosti koja je najizuzetnija roba današnje globalne histerije. Ako se za igrača Igora Pastora može komotno napisati da je na premijeri briljirao, šta tek onda reći za Dušana Murića (sa Sebastrianom Staričem on je i koautor teksta) koji je svojim osebujnim scenskim habitusom i harizmom kakva se retko sreće na našim scenama za ovu predstavu značio ono što so znači moru!!! U ženskom delu ansambla, koji će nakon premijerne treme i nekoliko repriza, zasigurno biti uigraniji i kompaktniji, odlična je povratnica na scenu, neverovatno duhovita Jelena Marković. Retki su igrači poput nje, snažni, energični i upečatljivi koji tako šarmantno umeju da naprave miks plesa, gesta i mimike. Murić i Marković vuku ovu izuzetnu plesnu lokomotivu u bogat pozorišni život. A obe ekipe su, i ona Sna i ona Jagoda zaslužile šampanjac! I to najbolji!
FORUM ZA NOVI PLES SNP NAKON PAUZE S NOVOM PREDSTAVOM NA INFANTU
ŠARENILO I SJAJ BEDE
Da nisu sve priče na Infantu intimne, kako je od otvaranja bilo govora o tome, pokazalo se u drugom delu rada koreografskog para iz Slovenije, Rosane Hribar i Gregora Lušteka, onome u kojem su sarađivali sa Forumom za novi ples Srpskog narodnog pozorišta. Dakle, na Infantu u Novom Sadu predstavljen je rad u kojem su Hribar-Luštek autori i izvođači ("Duet 012" o kojem je "Dnevnik" pisao juče) i jedan u kojem samo potpisuju koreografiju – "Šampanjac i jagode".
Koliko plesni jezik koreografa ima uticaja na plesni jezik izvođača njihovih koreografija na neposredan način moglo se uočiti zahvaljujući sukcesivnom izvođenju predstava "Duet 012" i "Šampanjac i jagode". Izrazito fizički teatar, koncentrisanih i visokooktanskih, eksplozivnih pokreta dvojca Hribar-Luštek, s mnogo kontakta sa podom i zamrznutih stavova, uspešno je prenet na ansambl Foruma za novi ples.
Koliko plesni jezik koreografa ima uticaja na plesni jezik izvođača njihovih koreografija na neposredan način moglo se uočiti zahvaljujući sukcesivnom izvođenju predstava "Duet 012" i "Šampanjac i jagode". Izrazito fizički teatar, koncentrisanih i visokooktanskih, eksplozivnih pokreta dvojca Hribar-Luštek, s mnogo kontakta sa podom i zamrznutih stavova, uspešno je prenet na ansambl Foruma za novi ples.
Zašto ne intimno s početka ovog teksta? Zato što "Šampanjac i jagode" priča (da i, i plesači govore) o globalnom fenomenu, na globalno prihvatljiv način – univerzalno razumljivim scenskim jezikom – plesom. Ali, ne samo plesom, Dušan Murić, izvođač iz Beograda u ovoj prilici priključen Forumu za novi ples, nastavio je da neguje svoj neposredni kontakt sa publikom i svoj direktni otklon od savremenog društva kao mesta tiranije kapitala, robe, poželjnosti kao tržišne kategorije.
Murić kao On, jedan sveopšti subjekt, dakako, muškog pola, i svet oko njega koji predstavljaju "One" – ženski objekti, nisu jedini, mada jesu najistaknutiji predmet predstave "Šampanjac i jagode". One igraju, a On šarmira, upravlja, vozi, opseda... U duhovitoj atmosferi stilizovanoj po principima televizijskog filmskog programa sedamdesetih – bezbrižne muzičke numere i kopi/pejst umnožene pokretne (plesne) ilustracije koje idu kao na nekoj (proizvodnoj) traci, daju više nego jasan ironički kontrapunkt između predviđenog šarenila i sjaja i onog što se danas stvarno dešava. A za ilustraciju toga odlično je poslužila agresivna tehnika koreografa i još jedna u nizu "turbo" pesama Ramba Amadeusa.
Iako u mnogome opisan, odabir teme i njen tretman u predstavi "Šampanjac i jagode" dobija svoju problematizaciju i usložnjenje upravo plesnim momentima i odnosom na relaciji izvođačko (performersko) – plesno (savremeno scensko). Utoliko je vredniji i jedinstveniji, nakon jednogodišnje pauze, novi projekat Foruma za novi ples u čijoj koprodukciji osim matične kuće SNP učestvuje i producent Infanta, Kulturni centar Novog Sada.
Igor Burić
(Dnevnik, 26. jun 2010)
(Dnevnik, 26. jun 2010)
